Attila İlhan Sözleri

attila ilhanAcı bir tütün gibi yakıyor genzimi, senden uzak olmak.

Ağzımın tadı yoksa, hasta gibiysem, boğazımda düğümleniyorsa lokmalar, buluttan nem kapıyorsam, inan hep güzel gözlerinin hasretindendir.

Aydınlık neyin oluyor senin.

Bana ait ne varsa seni korkutuyor, sana ait ne varsa hiçbiri benim değil.

Batık bir gemiymiş aşk limanında, kader bu deyip de avutma beni. Ayrılık kapımızı çaldı sonunda, senden son dileğim unutma beni.

Bekleme yapmayın! Aşkını alan acıya doğru ilerlesin.

Ben çocuklar gibi sevdim! Devler gibi acı çektim.

Ben gidip başıma belalar aramışım o kalıp mevlasını bulmuş.

Ben hiç böylesini görmemiştim, vurdun kanıma girdin kabulümsün.

Ben sana mecburum bilemezsin.

Bir gün seni unutmak zorunda kalırsam, aşkımın küçüklüğüne değil, çaresizliğimin büyüklüğüne inan.

Canını kurtarayım derken vatanından olursun.

Çoğu zaman üç beş kişi için yazdığımızı sanırız, onlar bizi okumazlar. Asıl seslendiklerimiz, hiçbir zaman tanımayacağımız, başka üç beş kişidir.

Döndüm arkamı sana, sen sırtımdan vurmayı seversin, yüzüm ağır gelmesin…

Eğitim, savunma ve ekonomi milli olmalıdır, olmazsa Sevr gelir.

Gel sevgilim gel, benim dünyama gel çok zaman var içimde yerini hazırladım.

Gözlerin gözlerime değince felaketim olurdu ağlardım. Beni sevmiyordun, bilirdim. Bir sevdiğin vardı duyardım…

Hacet yok hatırlatmasına seni hatıraların sen bana kalbim kadar elim kadar yakınsın.

Hayat zamanda iz bırakmaz, bir boşluğa düşersin bir boşluktan. Birikip yeniden sıçramak için. Elde var hüzün.

Hiç doğmamayı isterdim ama bir kere doğmuşum ölmek yasak.

İnanmakta geç, sevmekte çabuktum.

İnsan olmanın bütün komplekslerini yenmiş, günü dipdiri yakalayan, hayatın anlamını çözmüş bir bilge insan; bir yol gösterici.

İnsan sevdiğini bırakmaz, sevmek bırakır insanı…

Kolay diyorsun, gel bir de sen yaşa sensizliğimi…

Memleket bir kurtlar sofrasına döndü mü, isyan haktır.

Mutluluk uzun sürmez mutlaka gündeliktir. Ölüme yenik düşen aslında korkuya yeniktir.

Ne kadınlar sevdim zaten yoktular.

Oysa ben akşam olmuşum, Yapraklarım dökülüyor usul usul. Adım sonbahar…

Ölüm kadar çabuksa eğer yaşamak, hiç doğmamayı isterdim ama bir kere doğmuşum ölmek yasak.

Sana gelirken hep ellerim ceplerimde gelirdim, olur da aşkımın elleri üşümüştür. Avuçlarımda ısıtırım diyerekten .

Sanat, toplumsal bir çabadır; toplumdan gelir, topluma döner. Fakat gelenle giden aynı şey değildir.